De laatste tijd heel wat gelezen over hoe nieuwsorganisaties dringend afmoeten van “snel nieuws”. Heel wat nagedacht over context. En ik ben niet de enige . Tegen iedereen die het wil horen, spreek ik over Steve Yelvington en zijn boutade dat de helft van alle nieuws voor de helft van alle lezers niet veel meer is dan monkey screech : een hoop feiten in een verhaal gegoten, zonder enige indicatie waarom net die feiten belangrijk zijn en in welk breder verhaal ze passen. Tenzij je een nieuwsjunkie bent, worden zo’n items al snel onbegrijpelijk. Je begrijpt de tekst wel op een basaal niveau, maar voor je het weet ben je ’m al vergeten, en je bent weinig wijzer geworden.
De laatste maanden blijft de conversatie maar aangroeien. Gisteren was er een panel op South by Southwest in het mooie Austin getiteld ‘Future of Context: Getting the Bigger Picture Online’. De eerste samenvatting van het gesprek kan je al lezen bij Elise Hu maar op de terugkijk van de grote gasten — Jay Rosen, Tristan Harris, Staci Kramer en Matt Thompson — moeten we nog even wachten.
En dezelfde opmerkingen als die van Yelvington blijven komen. Gisteren vond er in het mooie Austin op South by Southwest (SXSW) zelfs een heus panel plaats, getiteld ‘Future of Context: Getting the Bigger Picture Online’. De eerste samenvatting staat al online op de blog van Elise Hu. Maar we hoeven niet te wachten op de retrospectieven van panelisten zoals Jay Rosen en Matt Thompson (newsless.org). Eén van de meer lyrische omschrijvingen van het ‘contextprobleem’ kon je in september 2009 al lezen en komt van de organisator van het panel, Matt Thompson zelf:
For the longest time, whenever I read the news, I’ve often felt the depressing sensation of lacking the background I need to understand the stories that seem truly important. Day after day would bring front pages with headlines trumpeting new developments out of city hall, and day after day I’d fruitlessly comb through the stories for an explanation of their relevance, history or import. Nut grafs seemed to provide only enough information for me to realize the story was out of my depth.
En zoals Thompson ook aanduidt, is dat een absurde situatie. De waarde van nieuws in de ogen van het publiek blijft dalen. Terwijl Wikipedia steeds maar groter en beter wordt. Zoals Stijn Fockedey zegt: “Wikipedia, met al zijn gebreken, is nog steeds de beste manier om on line snel terug van iets volledig op de hoogte te willen zijn.”
Wat zit er allemaal in het hoofd van een journalist
Het hoeft nochtans niet moeilijk te zijn. Al die contextuele context zit tòch al in het hoofd van de journalist. Een reactie op een blogpost van Adrian Holovaty van een zekere Rogerr gaat als volgt:
My wife is a reporter at a small daily. […] The structured information you refer to amounts basically to reporter’s notes. One of the things that kills me about my wife’s job is the amount of info that she gathers that never makes it into the story — either the story develops a different way, or editors take it out. That work is just waste right now.
Journalisten doen de opperste moeite om aan het soort kennis te geraken dat nodig is om hun beat onder controle te krijgen, om zichzelf een expert te kunnen noemen, maar al die kennis blijft in hun hoofd zitten of in hun dossierkast. Lezers moeten zich behelpen met korte nieuwsberichten. Toch te gek?
Context is geen high tech
Ten tweede is het brengen van context niet zoiets dat nieuwe technologische wonderen behoeft. Zoals ik vorige week schreef als reactie op Thompson z’n post: “Well, while I’m sure that there are many opportunities on the web to go beyond context as we understand that from the point of view of printed publications (the web is timeless, as you say), at the end of the day, I don’t think it’s really that hard.”
Als je recente blogposts over de nood aan het contextualiseren van het nieuws doorleest, zie je dat velen zich afvragen hoe we in hemelsnaam die contextualisatie moeten doordrijven. Ze kijken watertandend naar apps zoals Microsoft Pivot. Terwijl er niks aan is, en er geen enkele fancy-schmancy nieuwe applicatie nodig is om context te brengen. ’t Is geen raketwetenschap.
Er bestaan waarschijnlijk honderden kleine truukjes om op het internet meer context te bieden, die allemaal gebruik maken van de prachtige mogelijkheden die dat internet biedt (ik denk aan de mogelijkheden die algorithmic authority kan bieden, ik denk aan integratie van je content met Freebase en DBPedia, ik denk aan annotaties in RDFa). Maar uiteindelijk: context is context. Dat zijn biografieën van de mensen die je bespreekt. Dat zijn themapagina’s die méér zijn dan een verzameling van artikels. Dat zijn reeksen waarbij de artikels verbonden zijn door een overkoepelende tijdslijn van de gebeurtenissen die je bespreekt en met een intropagina die duidelijk maakt hoe elk stuk een ander aspect belicht van het onderwerp in kwestie.
Context is wat we al sinds jaar en dag verstaan onder context, niks meer en niks minder. We weten wat het is, we weten hoe we het moeten inwerken, technologisch is het een non-issue, het vereist geen enkele innovatie, en tòch doen we het niet. Dàt is de kwestie.
De fundamentele vraag die we nu moeten oplossen is dus: hoe kunnen wij als content providers onze workflows en onze attitude veranderen en transformeren in een werkwijze die zorgt voor méér achtergrond voor lezers?
2 comments
Het heeft er veel te maken dat bij veel printjournalisten het idee leeft dat 'context', wat een uitgebreide vorm van duiding is, niet thuis hoort op het internet of toch beter tot zijn recht komt in de print of op een televisietoestel.
Internet is goed voor breaking news, de eerste feiten. De analyse, duiding, context dat lees je dan wel in de print (waar je als gebruiker véél beter kan worden gemonetiseerd).
Los van die mentaliteitswijziging is het ook nog een beetje zoeken om het traditionele nieuwsverhaal op een gebruiksvriendelijke manier te linken aan een context-pagina.
Gewoon een link 'Context' bij een nieuwsartikel zetten, is niet genoeg denk ik. Je moet als gebruiker ook snel kunnen zien hoeveel van de achtergrond-info je al weet en wat er nieuw is.
Persoonlijk voel ik er veel voor om het klassieke nieuwsitem te behandelen als een uitgebreide commit message van een bestand in een version control systeem zoals Github. (Ik heb het ook toegevoegd aan The Future of Context.)
Zeer boeiend initiatief trouwens, The Future of Context. Ben eens nieuwsgierig of de gebruikersparticipatie zal stijgen en wat de kwaliteit van de voorstellen en antwoorden zal zijn.
Ik denk dat een systeem van commit messages wel een aantal zaken zou kunnen oplossen (Wat is er veranderd? Wat is de aanleiding van dit nieuwe artikel? Wat voegt dit artikel toe aan de stroom?) maar dat er veel afhangt van hoe je zoiets precies zou uitwerken.
In haar eenvoudigste vorm verschilt het GitHub-systeem conceptueel immers niet veel van een tagpagina in Wordpress of Drupal: een omgekeerd chronologische lijst van wat betrekking heeft tot onderwerp, met misschien een inleidend lijntje tekst bij. Dus veel hangt af van hoe je de boodschap(pen) brengt. En of je dat kan doen op een manier die toelaat dat ook leken op hun gemak vertrouwd kunnen geraken met het onderwerp.
Maar dat het potentieel heeft, zoveel is zeker. Ik las ergens de opmerking — maar vind ze nu niet terug — dat de enige reden dat journalisten nog volgens de omgekeerde pyramide schrijven net is omdat ons nieuws contextloos is. Daar valt wel iets voor te zeggen. De gevolgen voor de manier waarop we artikels schrijven kan infeite vrij verregaand zijn, als je het zo bekijkt.
Damn, ik denk dat ik dit weekend eens mijn potlood ga bovenhalen en een paar mogelijkheden schetsen. 't Is te lang geleden.