Man, ‘t is toch triest hoe clueless sommige journalisten wel zijn. Nijst stuurde me onlangs, waarschijnlijk in een sardonische bui, een link door naar een stuk van Henk Blanken dat op de meest naïef mogelijke manier staatssteun verdedigt aan de media. (Overgenomen door mediakritiek.be)

De journalistiek is onmisbaar in een democratie. Dat vinden journalisten zelf uiteraard, maar de meeste politici, ook degenen die afgeven op de pers, denken er niet anders over. Ik vermoed dat ook het publiek in ruime meerderheid gelooft dat het land beter af is mét dan zonder journalisten. De pers, concludeer ik, is een “publiek goed” en moet, als het echt niet anders meer kan, ook uit publieke middelen worden gefinancierd.

Het onderscheid dat Henk helaas niet weet te maken: we moeten de journalistiek redden, niet de kranten, niet de journalisten die weigeren om zich aan te passen aan de 21ste eeuw. Ik verwed er m’n kop op, als Corelio ooit failliet zou gaan, dat er binnen het jaar tien nieuwe initiatieven op poten staan, en dat we beter, niet minder goed geïnformeerd zouden zijn.

Gewoon willekeurig subsidies geven aan de media in de hoop dat ze zullen innoveren, is zo ongeveer het domste dat je kan doen. Er is geen betere aanmoediging om nieuwe dingen te gaan uitproberen dan dat effectief te moeten doen omdat je anders kopje onder gaat. De media in deze “moeilijke tijden” financieel ondersteunen zorgt er alleen maar voor dat ze nog wat langer in hun bubbel kunnen leven zonder zich al te veel aan te trekken van het feit dat de 21ste eeuw nu eenmaal om héél nieuwe businessmodellen vraagt, en dat veel mensen het product dat ze nu te zien krijgen eenvoudigweg niet goed genoeg vinden om voor te betalen.

Dat ze verdorie eens Robert Pickard lezen in plaats van zichzelf te hullen in gewichtigheid. Ja-haa, we weten het ondertussen al, jullie zijn het enige dat onze frêle democratie rechthoudt, wat zouden we toch zonder je.

Ik ben er van overtuigd dat een land beter af is mèt dan zonder journalisten, maar als burger heb ik geen zin om te gaan betalen voor het geklungel van oude logge media. Eigenlijk heb ik zelfs geen zin om te betalen voor het heropleiden van journalisten, zoals Blanken voorstelt: dat ze maar zorgen dat ze meezijn met hun tijd, en als dat niet lukt staat er genoeg jong volk te popelen om hun plaats in te nemen.

Zowel journalisten als uitgevers moeten dringend eens hun verantwoordelijkheid opnemen, en ophouden met gratuit te benadrukken hoe belangrijk ze wel niet zijn voor het publieke goed. See me care.